N.Lagrand, T.Nolten, D.Elten en G. de Roode 

De lichtere gewichten waren opmerkelijk lang regerende kampioenen. In het vedergewicht was N.Legrand die van voor de tweede wereldoorlog (1937) tot 1948 de hegemonie had. Daarnaast valt T.Nolten op in het vlieggewicht en in het bantam, van 1947 tot en met 1952 was hij de man in beide gewichtsklasse, alhoewel H.Schneyder hem in 1949 voor even het kampioenschap in het bantamgewicht afhandig maakte. D.Elten, de zwaargewicht. Vooral in de oorlogsjaren ‘39-’46 manifesteerde hij zich als kampioen van Nederland.
Giel de Roode, tijdgenoot van Jan Nicolaas, was van de tweede wereldoorlog tot de beginjaren vijftig vele malen kampioen van Nederland bij de profs in het weltergewicht, zou 1maal strijden om de Europese Titel tegen Livio Minelli in 1949 te Den Haag.


H.van der Zee, P. van Klaveren en L. Jansen 

Drie verschillende boksers, drie verschillende gewichtsklassen. Maar zij boksten zo ongeveer in dezelfde tijd. Ieder in hun prof gewichtsklasse dominerend over een langere periode van ruwweg 1953 tot en met 1958, respectievelijk bantam, licht en middengewicht. Later zou Leen Jansen zijn geluk beproeven in het halfzwaar gewicht. Leen Jansen werd in 1952 samen met Henk van der Zee, Piet van Klaveren Moos Linneman en Aad Pastor afgevaardigd naar de Olympische Spelen in Helsinki. Degene die Leen Jansen uitgeschakelde was niemand minder dan de latere Olympisch Kampioen Filoyd Patterson.


W.Schagen, W.Snoek, Sugar Ray en Th. Baars   

 Weer vier geheel verschillende boksers in verschillende gewichtsklassen. Willy Schagen was in 1948 reeds amateur Kampioen van Nederland in het halfzwaargewicht, dat bleef hij tot zijn overstap naar de profs in 1950 tot de tijd van Wim Snoek kwam. In 1956 werd Schagen  voor drie opeenvolgende jaren kampioen in het zwaargewicht en hij stelde zijn titel vacant in 1959. Ook hierna volgde weer een regeringsperiode van Wim Snoek. Willy Schagen bokste een maal om de Europese Titel in het halfzwaargewicht. Dat was in 1952 tegen Conny Rux in Berlijn. Hij verloor door KO in de 12de ronde. Wim Snoek domineerde vele jaren de halfzwaargewichten 1953 tot en met 1957 en de zwaargewichten 1960 tot en met 1965 bij de profs eb streed ook eenmaal om de Europese Titel in 1954 tegen de Duitser Gerhard Hacht. Hij verloor de partij die werd gebokst in Hamburg op punten. Degene die het vaandel overnam van Snoek was Bas van Duivenbode. Sugar Ray de lichtvoetige bantammer nam de honneurs over van Henk van der Zee en was gedurende vijf jaar Kampioen bij de profs in het bantamgewicht. Theo Baars nam in het weltergewicht de scepter over van Frits van Kempen en behield deze ruim vier jaar.


R. Riedeveld, J. Verbon, J. Kruis en J. Berkhout 

In de beginjaren 60 was het dun bezaaid met de lichtere gewichtsklassen bij de profs. De bantamgewicht G.Berkhout bleef van 1966 tot en met 1969 Kampioen. In 1967 kwam er bij de profs het gewicht zwaarwelter om de hoek kijken. De eerste drie jaar was het Riedewald die aan het langste eind trok, daarna Verbon, vervolgens was het weer Riedewald voor de duur van drie jaar en de vlag werd weer overgenomen door Verbon tot en met 1974. Joop Kruis, middengewicht nam op zijn beurt het kampioenschap van Nederland over van Blinker en zou deze titel drie jaar handhaven.


 A. Jansen, J. Vrij, B. Zwezerijnen en A. Huussen   

De weltergewichten Aad Jansen en James Vrij hadden een totaal andere stijl. Jansen de Solide, technische bokser was de voorganger van Vrij. Laatstgenoemde was een zeer attractieve bokser, maar zeer kwetsbaar. Dat bleek in zijn gevecht tegen Tiger Quay in het Ahoycomplex te Rotterdam, het betekende tevens het einde van zijn loopbaan. Zwezerijnen stamhouder van een goed boksergeslacht nam het heft in handen in het zwaarwelter gewicht na Joop Verbon. De tweede Utrechter op rij. De derde Utrechter stond al weer klaar de scepter over te nemen, met name A. Huussen. Hij verloor kansloos van de KO-specialist Marijan Benes in 1979 te Rotterdam door TKO in de derde ronde.


H.Kokmeijer, J.van Elteren en A. van den Oetelaar 

Harko Kokmeijer bokste in zijn gloriedagen (1961) om de Europese titel in het middengewicht te Londen tegen John McCormack, deze partij verloor hij op punten. John van Elteren bokste in 1986 tegen de Engelsman Chris Pyatt in Londen om de vacante Europese titel in het superweltergewicht. De partij duurde voor Van Elteren zeer kort. Hij ging KO in de 1ste ronde.
In 1987 vond André van den Oetelaar Alfredo Evangelista op zijn weg in zijn poging de troon der zwaargewichten van Europa te bestijgen. Evangelista won door TKO in de 5de ronde  in Bilbao.