Vertrek vrijdag 25 juni 2010 om 15.00 uur vanaf Papendal richting Wetzlar, een rit van ongeveer 300 kilometer. Daar kwamen we aan om 19.30 uur. De boksers moesten rechtstreeks naar de weegschaal. Enkelen van onze boksers bleken onder gewicht.

Selectietrainer Johann Talens en de boksers gingen naar het hotel met de opdracht een avondtraining te organiseren. Coördinator / selectietrainer Eduard van Uffelen en ik bleven om samen met de commissie een definitief programma op te stellen. Voorzitter van de commissie was toernooi-organisator R. Simon. In de commissie zaten verder  jurylid  J. Miller en ik. Ook de Duitse bondscoach Franz Zimmermann  en andere coaches en trainers namen deel aan dit overleg.

Na een uur hard werken hadden wij een mooi wedstrijdschema van 45 partijen voor de zaterdag. Het matching-reglement van de Duitse Boksbond wijkt af van het Nederlandse reglement. In Duitsland wordt vooral gekeken naar het geboortejaar en gewicht. Ervaring en klasse zijn van ondergeschikt belang. Dikwijls worden nieuwelingen gematched tegen A-klassers.  Onze boksers werden goed ingedeeld.

Zaterdag 26 juni om 8.30 uur kwam het team in de sporthal aan. De trainers begeleidden de boksers naar de keuring, terwijl ik mij meldde bij toernooi-organisator Simon. Van hem en jurylid Miller kreeg ik instructies over de werkwijze tijdens het toernooi. Alle wedstrijden zouden worden beoordeeld op de ouderwetse manier (20:20). Van computers en pointmachine werd geen gebruik gemaakt. Wij waren met drie scheidsrechters en vijf juryleden. De hoofdscheidsrechter stelde een arbitrageplanning op. Ik zou uiteraard niet fungeren als Wouter zijn partij moest boksen. Ik trad zaterdag in negentien wedstrijden op als jurylid en in zes als scheidsrechter.
De wedstrijden werden van 9.30 uur tot 17.30 uur gehouden. Het was buitengewoon heet in de hal. In de ring was het circa 40 graden.
Het viel mij op dat het Duitse boksen meer fysiek is; agressiviteit wordt beoordeeld en zelfs beloond. Ongeacht de ervaring en klasse bij de Duitse boksers luisteren zij beter naar hun trainers/ coaches dan Nederlandse boksers. Veel partijen werden beëindigd met RSC wegens een te groot ervaringsverschil tussen de boksers. Knock-outs waren er niet, omdat de scheidsrechters de meest onevenwichtige partijen tijdig afbraken. De Duitse scheidsrechters en juryleden waardeerden de bijdrage van hun Nederlandse collega.
Zondag 27 juni heb ik mij om 9.00 uur gemeld bij de toernooi-organisatie. Er waren nog twintig wedstrijden gepland. Op de afsluitende dag waren er slechts twee scheidsrechters, onder wie ik, en vier juryleden. Ik moest tien wedstrijden in de ring arbitreren.  Ondanks de enorme hitte ging dat uitstekend.
Het was een mooi bokstoernooi en het is jammer dat wij geen vergelijkbaar toernooi in Nederland kennen.  
Bij deze wil ik alle betrokken personen bedanken, allereerst de heren Van Uffelen en Talens, en uiteraard onze boksers: Kevin, Enrico, Somay Bilal, Joshua en Wouter. Samen, met de Duitse organisatoren, scheidsrechters en juryleden, hebben we er een mooi en bijzonder
evenement van gemaakt. Voor herhaling vatbaar!

Goran Djokic